Het is blauw en wit en zingt vaak dubieuze liedjes!

 

Schijnt zelfs zo te zijn, dat tijdens hun wilde avonturen (er zijn er meer) ze muzikaal worden gebeleidt door Mozart.

 

Anyways, Oscar vond dit een prima voorwerp om zijn oren te doen. En waarom niet?
Ze kunnen er hooguit 'geel' uitkomen.

En zelf nu zelf - het staat onwijs artistiek

 

Klaagzang

 

Sjonge jonge wat een ochtend. Om 6 uur begon Oscar al met gillen en krijsen, vanwege zogenaamde honger. Vervolgens sta ik om 7 uur al onder de douche en heb om half 8 al gegeten.

Chagarijnig stond ik onder de douche en nu is het half 10 en ben ik nog veel chagarijniger. Om half 9 zag het er naar uit de Oscar wilde slapen, dat deed hij ook. Dus ging ik ook lekker liggen. Helemaal verzonken in mijn teta slaap, begon het gejank alweer. Het ging niet weg. In mijn droom werd het minder, maar toen ook weer heftiger om uiteindelijk echt wakker te worden en te merken dat hij alweer uitgerust was.

Pfff vermoeiend hoor. Hopelijk gaat hij straks meer slapen dan een uur.

De afgelopen twee dagen waren we met werk naar Maastricht geweest als teamevent, dat was te gek. Met de bus vanuit Breukelen naar Maastricht. En daar verbleven in het 5 sterren hotel Vijfkruisheren.

Dit was een heel gaaf klooster midden in de stad. Ze mochten het verbouwen tot hotel, minstens er geen schroef in de muur werd geplaatst. Alles staat dus vast aan stellingen binnen en niets van de binnenkant is veranderd. Doordat het interieur heel strak is, krijg je een super gaaf effect.

De bus die ons naar Maastricht vervoerde, is ook een bus waar vaak Jan Peter Balkende in vervoerd wordt. Althans dat vertelde onze buschauffeur ons.

Aangezien hij er zo enthousiast over vertelde, ging ik er maar vanuit dat het waar was.

 

Bij aankomst konden we inchecken en direct heerlijk lunchen, Deze werd gevolgd door een stadswandeling en aansluitend een brainsessie. Hierin werden we getraind tot snel lezen. Verbluffende trucjes werden ons verteld die mogelijk zijn met de hersens, heel gaaf.

Toen was het rennen naar de kamer om om te kleden en te dineren. Wederom weer heerlijk. Afsluitend was het borrelen in de stad tot laat.

Volgende dag om half 10 werden we verwacht aan het ontbijt, want om half 11 gingen we quad rijden. Dit was waanzinnig. Ik heb heerlijk achterop gezeten. Ik was niet helemaal helder en had er geen vertrouwen in dat ik niet het veld op zou rijden en wat koren zou ruïneren.

We zijn naar het kasteel van Gerlachen gereden en daar geluncht in een 1 ster restaurant. Super mooie omgeving, totaal niet nederlands. Veel groen en heel ruimtelijk.

Na het eten kregen we de grote verassing: met de helikopter terug naar Breukelen vliegen. Nou helemaal te gek. Bijna iedereen was zo gaar als een koekie, maar dit deed de adrealine weer stijgen.

 

Rond 6 uur was ik weer thuis en kapot. Half 9 viel ik al in slaap, maar voel me nog steeds niet echt uitgerust. Pfff, dus je snapt de chagarijnigheid wel met het belachelijke ochtend gedrag van mijn zoon.

 

Vanavond gaat hij voor straf om 11 uur naar bed, met veel eten. Hopelijk staan we de dan morgen niet om 6 uur om ons heen te kijken wat we moeten gaan doen. 

 

 

 

 

Pffff de werkdag is bijna voorbij, eindelijk. Langer dan vandaag kon het ook niet duren. Moet zeggen dat gisteren ook in catagorie viel van behoorlijk lang.
Ik weet niet wat het is; vervroegde najaarsvermoeidheid? verlate lente-inzinking?

 

Of gewoon het feit, dat ik hier nog twee weken aan het werk ben, de laatste loodjes altijd het zwaarst wegen en aangezien je niet verder gaat ook niet echt nieuwe dingen kunt initiëren.

 

Mooi gezegd en bij mij vertaald het zich in algehele lamlendigheid.

Zelfs ik de trein slaap ik nu heerlijk. Ik begon nog zo fanatiek met een cursus Italiaans, waarbij ik met het gemaakte huiswerk hoge ogen scoorde. Maar nu is na boeken lezen, slapen mijn bezigheid in de trein geworden.

Ach nog maar even......

 

Nog even en dan gaan we naar Renswoude. Een streng gereformeerd dorpje, met hele enge mensen. Pas ik ook wel echt tussen, not!

Er staat dan één mooi kantoor waar Watson (het bedrijf waar ik zo ga beginnen) zich heeft gevestigd. Ondertussen ben ik ook aan het kijken naar een autootje, want treinen is er dan niet meer bij. Wel jammer opzich, het is toch een stuk rustgevender dan met auto en onderweg je meeste weggebruikers vervloekken, afsnijden, belichten en nog meer onbenulligheden.

Met de trein heb je natuurlijk wel andere bezigheden. Zo hadden ze bij de NS ineens bedacht om niet meer een grote trein in te zetten op het drukste tijdstip (normaliter, beslaat deze twee perrons), maar gewoon 1 lullig treintje.

Jaaaaaaaaaa daar passen we ook wel met z'n 1000-en in ja. Hufters!

 

"Gebrek aan materieel", wordt er dan doodleuk aan je verteld. Uhu en ik ben de koningin van Engeland. Ze zijn namelijk dan ook zo stom, dat als ze zien dat de trein overloaded is en gevaarlijk is, om om te roepen dat op een ander perron nog wel een grotere trein klaar staat. Huh??? Over welk materieel hebben we het nu eigenlijk.

 

Toch past het zich op een of andere manier weer aan en verdelen de mensen van dat tijdstip over andere tijden. Gaat natuurlijk wel twee weken overheen, want het materieel probleem is nog niet opgelost. Maar ik zorg toch dat ik iets te vroeg ben, zodat ik verzekerd ben van een slaapplaats.

 

En wat het materieel probleem; volgens mij moeten ze eens bij Amsterdam en Amersfoort voor de stations kijken. Daar staan hele wagons weg te rotten die er makkelijk tussen hadden kunnen worden geplakt.

 

 

Ja ja, ze durven wel hoor die jongens van de NS.

 

 

Hopelijk is het nu al tijd om naar huis te gaan

Pijntjes

 

Jeetje ik heb oorpijn, hoe lang is dat wel niet geleden zeg? Heel vervelend trouwens. Had het afgelopen weekend een super weekend, met vrijdag heerlijk te hebben gegeten en gedanst in Amersfoort. Kon ook niet geloven dat het zo leuk was en was niet dronken.

Zaterdag een super tuinfeest bij vrienden en zondag werd ik niet lekker. Het begon met heftige hoofdpijn, die bij iedere stap toe nam. Daarna kwam koorts en deden mijn spieren en botten vanaf mijn heupen tot aan mijn tenen onwijs pijn.

 

Dus ik dacht, spierpijn. Mama heeft iets te fanatiek gedanst. De koorts en hoofdpijn waren een zonnesteek, alleen was ik niet verbrand. Maar er had een venijnig windje gestaan, dus ook daar had ik een logische redenatie voor. 

Achteraf bleken mijn holtes bij mijn oor vestopt te zitten, vandaar nu de pijn. En had ik ordinair de griep.

Dat was de uitslag van de huisarts gisteren. Ik wist trouwens niet dat dan de pijn zich localiseert tot de onderste helft van mijn lichaam. Redelijk dubieus niet? Ik was ondertussen al op een hersenvliesontsteking gekomen. Nou gelukkig niets van dat.

 

Maar daaag Q-dag - zwaai maar met je handje, want mevrouw was ziek. 's Ochtends nog wel een rondje gelopen door het o zo gezellige A'foort, maar daar werd ik depressief van.

 

Er heerst een soort fatsoenregime in A'foort, waar op Q-dag vast is besloten dat er alleen maar kinderen en of ouders met hun rotzooi op straat mogen zitten. Mijn god, marktplaats is er niet voor niets!

Maar dat hoort erbij. Wat er ook bij hoort, naar mijn idee zijn:

 

- live bandjes

- marktkraampjes

- eetkraampjes

- verkleede orange mensen

- EN VOORAL GEZELLIGHEID

 

Nou die hebben ze voor de grap maar achterwege gelaten in A'foort. Tis ongelooflijk wat een bagger. Ja ik zeg het ook maar ronduit ook. Mijn wederhelft kon mijn vragen en klagen niet aanhoren. Schijnbaar had hij nog nooit dit feest in Amersfoort gevierd. Nou, wees blij!

Op mijn opmerking: Zelfs in Wijk bij Duurstede is het gezelliger - kreeg ik een geërgerde blik.

 

Gelukkig kwam hij zelf van de week met de opmerking dat hij op t.v. had gezien dat het er in Naarden heel gezellig uit zag. Nou dat is drie x zo klein als Wijk, pffff..............soms denk ik dat ik alleen maar onzin uitkraam.

Officieel dreumes?!

 

Volgens mij is het zover dat Oscar zichzelf een dreumes mag noemen in plaats van een baby. Deze promotie ging niet gepaard zonder slag of stoot. Gisteren diende zich een kies aan. Mijn god!

De hele dag zeikerig en huilen. Best wel zielig. Twee zetpilletjes hielpen ook niet. Maar goed, die waren natuurlijk nog voor babies. En ik zag maar niets, totdat ik mijn vinger in zijn mond stak. Dat natuurlijk op zo'n manier dat mijn vinger er niet half vanaf wordt gebeten door de pas (en scherpe) verworven voortanden. Het leek veilig totdat ik ineens links boven een alsnog een scherp puntje in mijn vinger voelde boren. Toch een kies!

Nou dat scheelt weer wat zorgen.  Gewoon laten huilen, d'r is niets aan te doen. Fijn dat twee moeders op visite waren die precies hetzelfde riepen.

 

 

 

Achteraf bleek dat Robert zetpilletjes had gehaald die een zwaardere dosering bevatte.  Een soort dreumeszetpilletjes.

Met een kleine slag en stoot, presteerde hij het de hele nacht door te slapen. Jieppie voor de medicatie!

 

Nog maar.....heel veel tandjes te gaan

Oscar is jarig!

 

Het is hem gelukt, hij is alweer een jaar verder en zonder kleerscheuren ruim 80 centimeter lang geworden. Over gewicht kunnen we het niet hebben, aangezien we hem niet hebben gewogen, maar believe me hij is redelijk zwaar aan het worden.

 

Het eerste jaar:

 

Sowieso is hij wel meer op zijn vader gericht, aangezien die meer aanwezig is. Een kleine teleurstelling dat wel, na 9 maanden ermee te hebben rond gelopen. Je zou toch iets anders verwachten, niet? Maar eigenlijk is het heel handig. Als we op visite zijn en hij is het zat, kan papa hem geruststellen en.... je raadt het al, mama gewoon nog gezellig door kletsen :-)

Zo het wordt weer eens tijd om een bericht achter te laten (waar niemand op zit te wachten ;-)

Hoe is de stand van zaken ondertussen.  Oscar doet het goed. Boert en poept als een flinke kerel en groeit als kool. Er komen ondertussen ook geluidjes uit, zoals goegoe en gaga. En hij kan lachen, dat is echt het leukst. Verwonderlijk dat alle expressies die je kunt uiten al op zo'n jong gezicht zijn terug te lezen. Verbazing, mmm zijn jullie er alweer. Of walging, getsie uit zo'n speentje komt geen melk en is dus vies.

Onschuld, nee hoor ik zit hier helemaal niet mijn luier vol te poepen. Zo ook persen, ja het moet eruit en het kost me wat moeite. Fronzen, als ik hem schijnbaar vreemd zit aan te kijken enzovoort.

 

Verder doe ik aan babymassage, voor mij eigenlijk alleen om mijn nieuw verworven kennissen uit Amersfoort te ontmoeten. De massage valt mij erg tegen. Zelf zit je gewurmd met je benen onder een bank in een bijzonder onhandige positie een poging te doen om een massage te geven. Dit werkt natuurlijk niet. Daarbij voelde Oscar me denk ik goed aan door de tweede les het op een gillen te zetten. Zoiets als, dringende honger, ik moet nu wat hebben anders leg ik het af. En de derde les, had hij de hele nacht ervoor liggen jengelen. Waardoor ik met wallen onder mijn ballen besloten had om niet zonder slaap mezelf te verwurmen in benauwde posities. Gelukkig ook maar, want schijnbaar had hij hetzelfde bedacht en jengelde de ochtend nog even lekker door.

 

Ik had hem ook vol dappere moed meegenomen naar N'gein, om Nederland te zien spelen bij vrienden. Het was die warme zondag.  Daar aangekomen duurde het even voordat ik gewend was. Je hoopt dat ie niet gaat krijsen, zodat je een normaal gesprek kunt voeren en t voetbal kan zien. Dit vergt nog enige gewenning. Eindelijk was ik dan rustig, zat er een vrouw naast me (die ik niet kende, t was de buurvrouw) die onophoudelijk tegen me aan begon te lullen over haar zoontje van 1. Nee he?! Het uitgelezen moment om het juist daar niet over te hebben, denk ik dan.

Ik probeerde nog om haar heen voetbal te kijken, maar ze snapte de hint niet en liet me niet meer los. Boehoehoe, hou op. Ze zat dus duidelijk om een praatje verlegen en zo werd de tweede helft voor mij verpest door een eenzame moeder die in sneltreinvaart anderhalf uur lang over d'r zoon kon lullen. Ongelooflijk wat een pech.

 

De tweede wedstrijd hebben we ook bij vrienden gekeken, alleen toen had Robert oppasbeurt, hihihi....Hij was nog niet met hem opstap geweest en kende deze gevoelens nog niet. En ja hoor tijdens de tweede helft, ging meneer wel brullen. Hop naar boven (kind lag boven) en lachen als ie zijn pa zag. Hahahaha... en dat wel tig keer. Kleine etter, had gewoon zin in gezelschap. Tja en als papa dan gehaast weer naar beneden rent om voetbal te kijken, terwijl hij daar in zijn eentje (not gezellig) ligt......Kan dus niet he?!

 

 

Hier is ie dan: "Oscar!"

Het is eindelijk gelukt. Maandag 24 april om 21.09 is hij dan eindelijk geboren. Wat een toestanden. Een bevalling is geen aanrader. Ondanks het feit dat je alles direct vergeten bent als het kindje geboren is (mits je geen na-weeën hebt), vond ik het een zware opgave. Uiteindelijk was het ook een zware bevalling, volgens de deskundigen, dat scheelt in ieder geval in mijn perceptie van zo'n ervaring.

 

Ik had last van een weeënstorm, die een paar uur duurde. Na twee uur van deze storm te hebben genoten, wilde ik per direct naar het ziekenhuis om een verdovende prik te krijgen. Helaas besloot de verloskundige om nog twee a drie uurtjes te wachten. Na een uur besloot ik dat ik daar niet op wilde wachten en gingen we naar het ziekenhuis.

Welke idioot ooit heeft bedacht, dat wij vrouwen daarvoor gemaakt zijn, was zeker zelf geen vrouw. Efin sommige schijnen het heel makkelijk te hebben en ondervinden bijna geen pijn, yeah right!

 

 

Aangekomen in het ziekenhuis, moest er eerst een hartscan worden gemaakt om te bepalen of ik wel een prik mocht. Zou de conditie van Oscar niet goed geweest zijn, dan mag het namelijk niet. Volgens mij is dit gewoon een beduchte truc van het ziekenhuis om er zo lang mogelijk voor te zorgen dat je toch gewoon ff die pijn voelt. Want dat filmpje juist krijgen duurt wel uuuuuuuuurén.... Efin bij mij duurde het een uur toen bleek dat ik persweeën kreeg. En ja hoor ik mocht persen. Had 4,5 centimer ontsluiting in een uur erbij gekregen en ik kwam met 5 centimeter ontsluiting aan.

Nou we hadden i.e.g. het ergste gehad, dacht ik, en dat zonder de prik. Na ruim een uur en een kwartier persen, werd er besloten om hulp troepen in te schakelen. Dit werd een vrouwelijke gynacoloog. Zij had die avond/nacht maar liefst 12 bevallingen te helpen. Van keizersnede tot tweelingen.

Zij was mijn ware held, omdat zij hem eruit haalde. Zijn navelstreng zat om z'n nek en daardoor kwam hij niet vooruit. Aha, gelukkig maar dacht ik. Ik vroeg me al serieus af, hoe lang ik alles kon geven.

Dit wordt je constant toegeroepen tijdens het persen door de omstaanders. De persweeën daarentegen kwamen ook om de 2 minuten en duurde meer dan een minuut. Reken je winst maar uit.. Vandaar de enorm zwarte randen om mijn ogen, toen het was afgelopen.

 

Nou en daar was je dan, met de afdruk van een zuignap op je hoofd.